„A Ballad for dead children” to hołd dla Andrésa Caicedo i jego grupy z Cali, będących zalążkiem fenomenu kinematograficznego, ale idzie o krok dalej. Świadectwa i odczytywanie fragmentów, wraz z niezwykle bogatymi materiałami archiwalnymi, składają się na historię historii o głębokim znaczeniu i filmowym potencjale: historię Andrésa i jego wiecznej fascynacji literaturą grozy i kinem b, historię chłopca, który urodził się, by pisać, młodego człowieka, który postanowił zakpić ze śmierci, planując własny koniec. Film stara się zachować trudną równowagę na cienkiej linii, która rozdziela i łączy te dwie sfery: człowieka i dzieło, dzieło i człowieka, w sposób wieczny i nierozerwalny.