Pewnej ciemnej, burzowej nocy w pobliżu sierocińca pojawiła się młoda kobieta. Przytuliła dziecko do piersi po raz ostatni, zostawiła je pod drzwiami i zniknęła równie cicho, jak się pojawiła. Tylko księżyc i gwiazdy były niemymi świadkami jej czynu — krzyku zrozpaczonej duszy. „Munna” znaczy w języku hindi „niemowlę”. Tak właściciel sierocińca nazwał podrzutka. Minęły lata. Pewnego dnia do sierocińca przybyło zamożne, bezdzietne małżeństwo, które chciało adoptować jednego z chłopców. Ich wybór padł na Munnę. Kiedy jednak dowiedzieli się, że matka dziecka żyje, zmienili zdanie i odeszli, zostawiając chłopcu na szyi złoty amulet. Tej nocy Munna nie mógł zasnąć: ból i tęsknota ciążyły na jego małym sercu. Chłopiec uciekł z sierocińca i wyruszył do Bombaju na poszukiwanie matki. Był zdecydowany ją odnaleźć.