„[T]” to film z pogranicza kina, eksperyment z ruchomym obrazem, w którym bezruch i ruch zbiegają się, tworząc doświadczenie czasu jako przestrzeni. Philippe Leonard nakręcił materiał do tego niezwykłego dzieła na Times Square w Nowym Jorku, w godzinach sztucznego oświetlenia. Między innymi z tego powodu jest to oniryczny dziennik, skłaniający się ku mitowi, a zarazem przesycony melancholijnym poczuciem, że mit utracił swoją magiczną moc. Twarze pojawiają się i znikają w spazmatycznych falach światła, bijących od billboardów i ekranów telefonów komórkowych, które zacierają granicę między tym, co organiczne, a tym, co sztuczne. Rozciągnięcie czasu i wynikająca z niego miniaturyzacja w „[T]” sprawiają też, że ulotna zdrada emocji — ekscytacji, podejrzliwości, przyciągania, wahania, znudzenia i ulgi — przebiegających przez te twarze zbliża się do czystej fizyczności. — Rosalind Morris