„Renga to japońska forma poezji łańcuchowej, która, choć jest uprawiana do dziś, szczyt popularności osiągnęła między XIII a XVI wiekiem. Jej cechą charakterystyczną jest to, że utwór tworzy grupa poetów, zwykle w obecności sędziów i publiczności, a poeci szybko dopisują kolejne strofy, z których każda nawiązuje wyłącznie do poprzedniej; nie ma tu nadrzędnego rozwoju fabuły, a całość ma strukturę łańcucha, a nie konwencjonalnej, linearnej narracji… W 1989 roku miałem wielki zaszczyt uczestniczyć w filmowej renga, zrealizowanej podczas seminarium filmowego dla studentów studiów magisterskich, prowadzonego przez Nathaniela Dorsky’ego w San Francisco Art Institute”. —Eric Theise