Psycholog Eliska kontaktuje się z muzykiem Martinem z prośbą, by wystąpił podczas wydarzenia poświęconego zaburzeniom psychicznym. Ich intensywna relacja kończy się samobójstwem Eliski, które rozwiąże trwający od dawna ból bez przyczyny. Przemknęła przez życie Martina niczym statek kosmiczny. Zostawiła ubrania, rzeczy, list pożegnalny. Ale także wspomnienia, marzenia i wieczną zachętę do grania. Wciąż jest z Martinem. Jak wspomnienie, jako wyraz wdzięczności za to doświadczenie, niczym muza.