„The wound and the knife” to kilka rzeczy, a przynajmniej trzy: dokument, fikcja i esej. Dokument o procesie twórczym artysty Emilio García Wehbi z ostatnich 5 lat, cykl fikcyjnych scen nawiązujących do jego twórczości oraz pewien rodzaj eseju o ciele. W tym sensie inscenizacja opiera się na fragmencie — nie tylko fragmentach dzieł Wehbiego, lecz także fragmentach ciał, które składają się na te dzieła. W „The wound and the knife”, nieco zagubiony i posługując się strukturą układanki, wyrażam nieustanną wolę skoku w pustkę. W ten sposób film odmawia bycia zamkniętym dziełem; tym, czym próbuje być, jest raczej szkic — pojedyncze notatki, które przetrwały mój własny proces.