Kobieta po trzydziestce postanawia opuścić swój dom, by uwolnić się od poczucia duszności, które uniemożliwia jej życie. Im usilniej stara się zatrzeć ślady swojej obecności w domu, tym mocniej dom się jej trzyma. Przedmioty, rzeczy osobiste i duchy innych ludzi zdają się nie chcieć jej opuścić. Zmartwienia i niepokoje zbliżają ją do nich. Tego dnia kobieta uświadamia sobie, że nie może cofnąć niczego, co istnieje — nawet samej siebie.