To przede wszystkim portret pewnego obszaru — północnego wybrzeża Francji między Dunkierką a Calais — gdzie Olivier Derousseau żyje i pracuje: splądrowane krajobrazy, instalacje portowe, pióropusze dymu z kominów zakładów petrochemicznych, rozwiewane przez wiatr… To również pięcioczęściowa suita muzyczna, rodzaj minimalistycznego bluesa czule skomponowanego ku pamięci czasu i ludzi, którzy zniknęli: nieustanny bas ciężarówek na autostradzie, perkusja wiatru uderzającego w mikrofony, wszystkie dźwięki świata splatające się z powtarzalną gitarową frazą. I jest to melancholijna medytacja nad materią dni, ciałem przyszłości, nad nieodwracalnym wymazywaniem i śladami czekającymi i mającymi nadzieję na ocalenie.