W Brazylii czuwanie towarzyszy umierającym, gdy przechodzą do innego świata, pomagając im zrobić ostatni krok, kiedy ciało jest zbyt słabe, a oddech zbyt krótki, by wykonać ten skok. Czuwanie ma wiele oblicz: widoczne oblicze chóru kobiet i mężczyzn, rodziny i przyjaciół zebranych na modlitwie przy łóżku chorego; oblicze wielkiej księgi zawierającej obrzędy i modlitwy; powolne kroki stąpające po trawie między nagrobkami; przedmioty rytualne, amulety złożone na ołtarzu, drżący płomień świecy, a przede wszystkim niewidzialną, unoszącą się duchową moc, cień i oddech błądzące po powierzchni twarzy, nad zmarszczkami i fałdami skóry — moc, której każdy z nas na próżno szuka, nie mogąc jej dostrzec, bo stała się okiem kamery.