transistor stanowi znakomity przykład bezpośredniego sprzężenia dźwięku i obrazu. Krótkim, urywanym segmentom fragmentów szumu towarzyszą pojawiające się z jednakową gwałtownością geometryczne siatki, niczym wizualne staccato: puste kadry, linie i płaszczyzny o różnym natężeniu — jasne, półjasne, pogrubione, bardzo pogrubione itd. Nie tylko umieszcza to wizualną matrycę pod chropowatym, wybuchowym dźwiękiem jako jego fundament, lecz także ujawnia leżącą u podstaw jakość matrycową, funkcję blokującą w kulturze cyfrowej — interfejs, w którym elementy graficzne i akustyczne zawsze się nakładały. O ile film strukturalny tradycyjnie wychodził z założenia, że widzialny świat można sprowadzić do obrazu geometrycznego i konceptualnego, Schwentner rekon­tekstualizuje takie procesy redukcji: uwidacznia się swoisty dynamiczny model strukturalny kultury elektronicznej, przekraczający granice gatunku. (Christian Höller)