Z oceanu wynurza się wulkaniczna wyspa spowita parną mgłą. Czarna skała ziemi wyraźnie kontrastuje z kłębiącą się parą, która unosi się i dryfuje nad powierzchnią. Narrator opowiada, jak pierwsi mieszkańcy wyspy próbowali wyjaśnić gwałtowną erupcję, przypisując zniszczenia gniewowi rozgniewanych bogów. Ta poetycka refleksja nad relacją człowieka z tym niestabilnym lądem, gdzie mieszkańcy żyją obok nieustannego zagrożenia erupcją, łącząc cześć, lęk i zachwyt, została ukazana za pomocą zapierających dech w piersiach czarno-białych zdjęć. Zbiór scen, w których mrok i światło cudownie współistnieją, ukazuje zarówno fizyczne, jak i duchowe pejzaże tego niezwykłego miejsca, gdzie życie trwa mimo niebezpieczeństw świata przyrody.