W bolońskiej wieży Specola, w latach 1932–1957, opracowano technologię optyczną, która zrewolucjonizowała astronomię. Przez cztery piętra wieży przebito otwory, a u jej podstawy zainstalowano szereg sześciokątnych luster, tworząc gigantyczny teleskop o wymiarach 2 × 24 metry. Kamerę ruchomą ustawiono pod kątem prostym do luster, a tysiące szklanych płyt naświetlono, uzyskując systematyczny obraz zenitalnego nieba nad miastem. Astronom Guido Horn D’Arturo potrzebował trzydziestu lat badań, by wynaleźć specchio a tasselli — zwane też lustrem wielokrotnym lub segmentowym — pierwowzór współczesnych najbardziej zaawansowanych teleskopów. Na płytach fotograficznych Horn D’Arturo widać dziś również mnóstwo plam i śladów zniszczonych emulsji. Film składa się ze skanów i powiększeń tych płyt.