Zdarza się, że ludzie oddzieleni od siebie stuleciami żyją w tym samym czasie. Daniil Kharms i uczniowie centrum pomocy osobom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu „Anton’s Right Here” niespodziewanie okazali się sobie bliscy, a uczniowie mogli odegrać dwie jego historie. Aby wczuć się w Kharmsa, nie musieli nikogo grać, lecz coś niedostrzegalnie kharmsowskiego jest w każdym ich ruchu, spojrzeniu i słowie. Czas przypomina koraliki: każda sekunda jest jak niepowtarzalny kamyk na sznurze życia. Są też ludzie, w których dłoniach koraliki rozsypują się i zamieniają w cud.