Hwijong traci pracę jako parkingowy, ponieważ na parkingu, na którym pracował, ma powstać zupełnie nowy budynek. Yeun niespodziewanie traci ukochanego. Chce wrócić do swojej dawnej pracy, lecz zastaje biurowiec całkowicie pusty. Dla Yeun ulica, którą przemierzała przez lata, nie jest już taka sama jak wcześniej. Z kolei Hwijong nawet we śnie tkwi w powtarzającej się sekwencji doświadczeń. Codzienne życia tej dwójki tańczą ze sobą do walca Chopina — czasem się plączą, czasem krzyżują na drodze. Film ma przechodzić przez wieżowce w centrum Seulu niczym naczynia włosowate. Drobne fragmenty życia czasem przemierzają małe uliczki lub zmieniają kierunek, tworząc życie.