Film stworzony z archiwalnych materiałów edukacyjnych na taśmie 16 mm, przeniesionych na nośnik wideo i nałożonych na siebie. Obrazy te przychodziły mi na myśl przez 17 dni, gdy jesienią 2018 roku matka orka popychała swoje martwe młode przez Salish Sea, co biolodzy określili mianem „żałobnej wędrówki”. Dla mnie ten film opowiada o tym, że ocean jest ogromnym domem dla tak wielu istot, o których wiemy bardzo niewiele i które nieustannie wędrują. Opowiada też o nadziei na coś lepszego i o miłości do własnego potomstwa. To spokojne, powolne i hipnotyzujące dzieło, oddające płynność i piękno oceanicznych mieszkańców. Marisa Anderson skomponowała muzykę gitarową, a odgłosy fal i oddechów wielorybów dopełniają ścieżkę dźwiękową; fale i oddechy wielorybów koją i współgrają z naszym własnym oddechem.