Film opowiada o potrzebie kulturowej tożsamości, o tęsknocie za bezpowrotnie utraconą ciągłością kulturową i historyczną. Bez nadęcia i patosu przedstawia historię Powstańców z perspektywy młodych, kreatywnych ludzi, którzy nie są bierni wobec otaczającej ich rzeczywistości. Artyści żyjący w Warszawie czują potrzebę duchowego katharsis i rozliczenia się z historią warszawskich ulic i kamienic, o której codziennie przypominają im pomniki i tablice upamiętniające śmierć ofiar.