Starsza kobieta w czasach strachu przed pandemią opowiada o nostalgii i bólu po stracie, rozmyślając o życiu i własnej walce, przeglądając wspomnienia na archiwalnych fotografiach i próbując przeanalizować swój żal. Poczucie straty wyrażone na obrazach przywołujących wspomnienia, samotność i zmęczenie. Opowieść o smutku i melancholii, ale także o znaczeniu życia, z dużą dozą wiary i nadziei na czas, gdy słońce nie wzejdzie, by móc trzymać się dobrych rzeczy i iść dalej. Oczekuj najlepszego, przygotuj się na najgorsze i zaakceptuj wszystko, co nadejdzie.