Nieporadny wiejski lekarz z zapartym tchem opisuje nocne wezwanie do młodego pacjenta. Wydarzenia wkrótce nabierają surrealistycznego charakteru, gdy „nieziemskie konie” przenoszą go natychmiast do jego łóżka. Lekarz, pochłonięty osobistymi rozproszeniami i pretensjami do tych, którymi ma się opiekować, nie dostrzega tego, co okazuje się ohydną, śmiertelną raną. Wieśniacy go upokarzają, „zawsze oczekując od lekarza niemożliwego”, a jego czeka niekończąca się droga powrotna, podczas której traci wszystko.