„Opus Incertum” jest hołdem dla konkretnej irracjonalności Dalíego. Punktem wyjścia są improwizacje wideo-dźwiękowe (miksy fragmentów filmów, reklam telewizyjnych, materiałów edukacyjnych lub naukowych, fragmentów własnych dzieł...) oraz wynikające z nich efemeryczne przypadki, objawienia ustanawiające niepokojące analogie, w otwartym procesie opartym na przypadku. Wokół tej podstawy próbowałem skonstruować, a raczej zrekonstruować narrację, zgodnie z metodą krytyczno-paranoiczną. Rezultatem tego eksperymentu jest materializacja w obrazach skojarzeń urojeniowych, czasem nieprzyjemnych, enigmatycznych lub eschatologicznych. „Opus incertum” jest dziełem niedokończonym, świadectwem współpracy z Javier Otaduy w latach 2000–2002.