Wydaje się, że Profanaciones wyrasta z podejrzenia, iż można usłyszeć to, co się widzi: fortepian, liście poruszane przez wiatr, pukanie do drzwi, ale zarazem nie można zobaczyć tego, co się słyszy; że wzrok może słyszeć, lecz ucho nie może widzieć. Wyraża to wprost podtytuł: Uszy nie mają powiek. Innymi słowy, punktem wyjścia jest założenie, że „nie ma wzajemności między wzrokiem a słuchem”. Stąd na ogół powstaje znacznie więcej muzyki tworzonej wokół kina lub obrazu niż jej przeciwieństwa — kina, które rodzi się z muzyki.