Zbudowany niemal w całości z found footage film „De la hospitalidad, derecho de autor” z jednej strony dotyczy zawłaszczenia materiału jednego autora (w tym przypadku uświęconych Rosselliniego, Wellesa, Ericego i Kiarostamiego) przez innego. Z drugiej zaś stanowi refleksję nad rolą widza wobec kinematografu jako medium, które przedstawia rzeczywistość, konstruuje wyobrażenia i w większości przypadków domaga się od nas wiarygodności. „De la hospitalidad ...” zaprasza zatem do odkrycia tej mediacji autora i widza poprzez trzy części lub rozdziały o praktycznie autonomicznym charakterze.