„Where jest duch?” to refleksja nad kinem zrealizowana za pomocą innego medium — wideo — które pozwala nam z łatwością zawłaszczyć te dwa filmy i odwołać się do ich gramatyki, by je rozmontować i bezpośrednio wskazać relacje, jakie mogły między nimi zachodzić. Wyobraźmy sobie, co by się stało, gdyby widz wszedł do wnętrza tego mrocznego urządzenia? Właśnie to ukazano w tym wideo. Dzieją się nieoczekiwane rzeczy, dochodzi do „cudownego” spotkania Any i Ahmada. Dziewczyna z „Where is the spirit?” Jest widzką, która znajduje się nie tylko przed filmem Kiarostamiego, ale też dosłownie w jego wnętrzu; jest intruzką, która wdziera się w akcję. W pewien sposób ogłasza się też śmierć widza tradycyjnego typu, poszukującego empatii z protagonistami. Wygląda na to, że empatia wobec fikcyjnych postaci nie jest już możliwa; ten nowy widz zajmuje inne miejsce, domaga się nowych przestrzeni projekcyjnych i, rzecz jasna, innych rodzajów form. – Celeste Araújo.