Bohater Nathan odpowiedział na ogłoszenie, by dołączyć do Olivera Herringa podczas improwizowanych sesji twórczych — formy pracy przyjętej przez artystę w 2001 roku. Nathan jest z definicji solówką, ale to także pas de deux tancerza i kamery. Młody mężczyzna w swobodnym stroju biznesowym wchodzi do nijakiego pokoju hotelowego. Natychmiast zaczyna serię improwizowanych fraz tanecznych, w których partnerują mu krzesła, lampy i łóżko. Powtarzane próby przybrania pełnych gracji, baletowych póz często kończą się upadkami na podłogę, połamanymi krzesłami i splątanymi prześcieradłami.