Osobisty wizualny poemat Knuta Erika Jensena, elegia po kulturze, która już nie istnieje. Stella Polaris to osobisty dokument w formie fikcji, przedstawiający minioną epokę i kulturę z najdalej na północ wysuniętej części Norwegii. W scenach rozgrywających się współcześnie ukazuje również dzisiejsze Finnmark. Historię opowiadają oczy kobiety — najpierw jako dziecka z tętniącej życiem wioski rybackiej, a potem jako dorosłej, współczesnej kobiety. Wraca do miejsca urodzenia i przypomina sobie, jak wyglądało życie, zanim zamknięto wioskę rybacką. Centralnym wątkiem jest historia miłosna jej i przyjaciela z dzieciństwa. „Stella Polaris” ma formę opowieści opartej na skojarzeniach i posługuje się niekonwencjonalną dramaturgią.