Ostatnia taśma Krappa: James Hayes wykorzystuje swój naturalny irlandzki akcent, by zaprezentować najbardziej znany z tych utworów — refleksję nad starzeniem się. Gra tytułowego Krappa, smutnego, samotnego mężczyznę, który w spokoju przywołuje emocje z przeszłości, korzystając ze szpulowego magnetofonu. Ma teraz około 70 lat i przeszłość przypomina mu nagranie, na którym jego 39-letnie alter ego wspomina życie sprzed dwunastu lat. Dzięki temu możemy dostrzec nadzieję względnej młodości, pogodzenie się z porażką wieku średniego oraz rezygnację starego człowieka. Stara melodia: Dwóch starców siedzi na ławce w parku obok katarynki, co niemal nieuchronnie przywodzi na myśl piosenkę z Gigi, „I Remember It Well”. Gdy przejeżdżające samochody irytują mężczyzn, którzy z rozrzewnieniem wspominają czasy powozów konnych, każde stwierdzenie wypowiedziane przez Niall Buggy’ego lub Davida Threlfalla, grających zrzędliwych siedemdziesięciolatków, jest natychmiast dementowane przez drugiego z nich, często z bardzo zabawnym skutkiem.