W charakterystycznej dla Aurand diarystycznej formie rozkwitające róże, zwierzęta gospodarskie, krajobrazy Orkadów oraz sceny, w których nieżyjąca już reżyserka Margaret Tait pije herbatę, ukazane są za pomocą ekspresyjnych ruchów kamery Bolex, a także aktywnej kamery reżyserki, i przeplatane abstrakcyjnymi połaciami nasyconych, zmieniających się barw. Film jest hołdem dla Tait, którą Aurand odwiedziła na Orkadach.