Kollwitzplatz, Prenzlauer Berg: dzieci bawią się i wspinają po całym pomniku Käthe Kollwitz, a marszczący brwi dorośli obserwują je. Co powiedziałby Gustav Seitz, twórca rzeźby? Christa Mühl zapytała go o to, lecz ujawnia jego odpowiedź dopiero wtedy, gdy dorośli wreszcie znikają. Do tego czasu tworzy wybuchowy materiał lekki jak piórko, podany przy dźwiękach belgijskiego jazzu klawesynowego i w żwawej, montażowej stylistyce charakterystycznej dla jej wczesnych filmów dokumentalnych. Po tym, jak sam Karl-Eduard von Schnitzler kazał wyciąć najbardziej kontrowersyjną scenę, film mógł zostać pokazany w telewizji i wywołał ożywioną dyskusję o praktycznej wartości sztuki.