»Wolałbym sam być filmem, niż tylko jego reżyserem«: w przypadku Klaus Lemke granice między życiem a ekranem są płynne. Od ponad 50 lat tworzy filmy przy niskich budżetach, z udziałem amatorów i bez scenariusza. Jego kino jest brutalne i impulsywne, a każdy film to policzek wymierzony statecznym produkcjom głównego nurtu. W Bad Boy Lemke doprowadza do końca niedokończone projekty i przygląda się swojemu dorobkowi – oczywiście à la Lemke: radykalnie, zagadkowo i z mocą.