Skala życiowych wyborów Steve’a jest zbyt wielka, by mógł dostrzec w nich jakikolwiek wzorzec. Jednak gdy czas ulega kompresji, a on podąża przez spirale miłości i seksualności, zaczyna szlifować rozproszenia i zniekształcenia, odsłaniając zasadniczą ranę tkwiącą w jego wnętrzu. W liminal abstrakcja tańca może wyznaczać przestrzeń, w której nasza wyobraźnia zdoła wyprojektować niewyrażalne doświadczenie. Słowa mogą zawodzić w kinie, w którym taniec i ruch potrafią się sprawdzić.