Trzej młodzi mężczyźni, dwaj bracia i ich kuzyn, spotykają się w duszną letnią noc, by poczuć „haj” przy kilkunastu utworach „Hasiklidika” — pieśniach rebetiko z początku XX wieku, które wychwalają działanie haszyszu. Lecz poza przyjemnościami płynącymi z narkotyków mowa tu o miłości, radości i smutku, poszukiwaniu wolności oraz zaangażowaniu politycznym — krok po kroku wczorajsza kontrkultura, zrodzona z biedy i przemocy, ukształtowana przez cierpienia wygnania, rezonuje z tą dzisiejszą.