Dimitra jest pracownicą seksualną i od wielu lat przewodniczącą swojego związku zawodowego. Kocha swoją pracę i była właścicielką jednego z najstarszych domów publicznych w Atenach, znanego jako „dom publiczny Elli”. Film jest portretem Dimitry, a kamera towarzyszy jej w codziennym życiu przed zamknięciem domu publicznego w 2014 roku i po nim. Poznając ją, stajemy przed pytaniami o pragnienie, wyzysk, prawo do inności i poprawność polityczną.