Zwykły człowiek siedzi w swojej zwykłej kawiarni, pali i obserwuje. Mężczyzna snuje zasłonę dymną, podczas gdy telewizor wyświetla obrazy. Miasto pojawia się i znika za oknem kawiarni. Na chwilę szkło i skóra przestają być granicą, a życie się przenika. Uruchamia się mechanizm powiązań między człowiekiem a miastem, tworząc nową architekturę obserwacji, wspomnień i pragnień. W tej sieci nieuchwytnych obwodów pojawia się możliwość zakłócenia. Pozostanie po nim tylko krótki ślad.