„Tungkung Langit” to tytuł nawiązujący do boga z eposu z Panay, którego łzy stają się deszczem, jednak w tym filmie krótkometrażowym dwoje małych dzieci nie płacze, lecz w intymny sposób odsłania swoje życie, opowiadając sobie o tym, czego doświadczyły podczas tajfunu, który spustoszył ich miasto i osierocił je. Rozmawianie o traumie poprzez zabawę i szeptem, tuż przed zaśnięciem, staje się „sposobem, w jaki te sieroty dochodzą do siebie”; film podkreśla ten proces i ukazuje go.