To prawdziwa historia czterdzieściorga żydowskich dzieci zmierzających do Palestyny, których drogę zablokowała niemiecka i włoska okupacja Jugosławii w 1941 roku. Zanim znalazły schronienie w Villa Emma w Nonantoli, w północnych Włoszech, dokąd dotarły 17 czerwca 1942 roku, dzieci spędziły kilka pełnych przygód miesięcy w Słowenii, uwikłane w trwającą walkę między partyzantami a włoską armią. W kwietniu 1943 roku do pierwotnej grupy dołączyło kolejnych 33 dzieci, niektóre z Bałkanów, inne z Francji. Wszystkie były sierotami, które straciły rodziców w obozach koncentracyjnych, a następnie zostały przemycone z Niemiec przez Recha Freier, znaną syjonistkę. Dzieci miały od sześciu do dwudziestu jeden lat i osiedliły się w Villa Emma wraz ze swoimi opiekunami i nauczycielami: Josefem Indigiem, Marco Schokym oraz pianistą Borisem Jochverdsonem.