Główna bohaterka tej historii — Antonina — żona, matka i gospodyni domowa, budzi się po niezwykle jasnym śnie i uświadamia sobie, że nie przeżyła całego życia tak, jak chciała. Otaczali ją obcy ludzie, których nie lubiła, a to wcale nie było jej życie. Uświadamia sobie to tak wyraźnie, że nawet na pogrzebie własnego męża Antonina nie płacze, nie rozpacza i zdaje się, że ta śmierć wcale jej nie dotyczy. A przecież mój mąż przeżył długie i dostatnie życie…