Początkowo tematem tego filmu były liczne zagrożenia nieustannie czyhające w kinie… zwłaszcza percepcyjne akty scalania, za pomocą których reagujemy na nieciągłości montażu. Dlatego podstawowe obrazy przedstawiały noże i salami. Jednak w miarę przerabiania muzyki zaczęły pojawiać się i powracać obiekty o silnym ładunku emocjonalnym; jak zawsze w montażowni, górę wzięła instynktowna nawigacja… i film zdawał się przyjmować zupełnie inny temat. Podobnie jak w całej naszej twórczości, wiele kwestii pozostaje w niepewnej równowadze, a film odmawia znalezienia centrum. Słowa w filmie odnoszą się do jego własnej intertekstualności. Kto tu mówi? I do kogo?