Młody mężczyzna błąka się po ruinach tego, co może, ale nie musi być jego rodzinnym domem z dzieciństwa, gdzie każde rozpadające się wejście otwiera drogę do przeszłości. Nachodzą go wspomnienia — czasów szkolnych, bliskich, których już nie ma, zachwytu, bezwzględności i klęski. Ta bolesna inwazja daje początek serii refleksji nad granicami kina oraz ubóstwem i nieuchronnością życia umysłu. Bez względu na to, jak bardzo próbował się zmienić, młody mężczyzna — który może, ale nie musi być samym filmowcem — zawsze wraca do tych samych miejsc, tych samych pytań, tych samych twarzy, tych samych wspomnień — tych samych gwoździ w mózgu.