Nad mrocznymi i jałowymi krajobrazami miasta gdzieś za kołem podbiegunowym słuchamy opowieści o mężczyźnie, któremu śniło się, że jest kobietą — onirycznej zadumy, dzięki której może jednocześnie znajdować się w dwóch przeciwstawnych miejscach. To piękna metafora, a zarazem elegia o akceptowaniu tego, co wydaje się nielogiczne, zamiast poszukiwania sensu; odnajduje ukojenie w mroku i niepokoju, który zakłóca sen, przemieniając go w przestrzeń, w której może wznieść się podświadomość.