„Słuchaj, jak rośnie trawa” to krótka, abstrakcyjna, osobista wspomnieniowa opowieść — czasem nazbyt emocjonalna, czasem nazbyt nielogiczna. Ale właśnie tak nasze myśli unoszą się w przestrzeni świadomości. To historia Marii. Obserwujemy ją na początku jej „nowego życia”, w nowym, nieznanym miejscu. Nieznany dom, nie ma tu jeszcze żadnych wspomnień. Jej przeszłość należy do innych przestrzeni, odległych od tego miejsca. Odkrywa to nowe miejsce swoim ciałem, by obudzić jego pamięć fizyczną i odnaleźć wewnętrzny, autentyczny ruch. Maria próbuje poczuć to miejsce; jej ciało próbuje poczuć tę przestrzeń; jej ruchy, napędzane dawnymi wspomnieniami, wypełniają pustkę.