Enza, mająca niewiele ponad dwadzieścia lat, jest śpiewaczką i poszukiwaczką zgłębiającą rytmy życia w Salento. Oddycha muzyką, zbiera stare pieśni ludowe, łącząc w ten sposób ludzi, teraźniejszość i przeszłość. Zakorzeniona w tarantyzmie i tradycji uzdrowicieli, wykorzystuje śpiew jako środek walki z alienacją. Jej portret to filmowe dziedzictwo wibrujące intensywnością. Ukazuje cienką granicę, po której kroczą ci, którzy odmawiają zadowolenia się względną wolnością.