Teoria mnogości, jeden z filarów matematyki, służy jako metafora „struktur społecznych jako układu przestrzennego”, co ujawnia pierwsza sekwencja filmu. Wizualna igraszka najpierw staje się eksploracją dwu- i trójwymiarowości, a następnie okazuje się dobrze ugruntowaną refleksją nad społecznymi relacjami władzy. Poszukiwanie rzekomo właściwego „porządku rzeczy” uruchamia kompulsywny element u wielu widzów. Kto (nie) boi się inności?