Kiedy w wieku 29 lat przybywa do Sankt Petersburga, Marius Petipa jest zaledwie mało znanym tancerzem, który uciekł z Europy Zachodniej, by uniknąć spłaty długów. Nie przypuszcza nawet, że angaż w zespole Rosyjskiego Baletu Cesarskiego, wówczas dość przeciętnym, czterdzieści lat później przyniesie mu miano jednego z największych choreografów w historii tańca. To właśnie w teatrach Bolszoj Kamienny, a następnie Maryjskim, wciąż prowincjonalnej stolicy, gdzie trzy premiery rocznie wystarczają, by zadowolić niewymagającą publiczność, ten rodowity mieszkaniec Marsylii stworzy nową sztukę baletu, w ciągu sześćdziesięciu dzieł, między 1862 rokiem („La fille du pharaon”) a 1895 rokiem („Le lac des cygnes”).