„The One Close to the Sea” ukazuje zanurzenie filmowca w szkockim krajobrazie. Nie jest to narracyjna reprezentacja tego, co dzieje się na powierzchni tego krajobrazu, lecz poszukiwanie prostego rytmu, który kryje się pod jego powierzchnią i stanowi jego istotę. To nie poszukiwanie jakiegokolwiek krajobrazu, lecz takiego sposobu istnienia, który jest istotny dla „każdego” krajobrazu. Poszukiwanie tego, co przekształca zwykłe miejsce w krajobraz. Rytm ziemi; światło, ruch, dźwięk. Działanie ciepłych barw ustępuje miejsca głębszej molekularnej grze, która poprzedza wszelkie działania na powierzchni. Nie gwałtowność błyskawicy, lecz milcząca siła naładowanej chmury. Nie hymn pochwalny na cześć natury, lecz lodowaty oddech będący bezpośrednim wyrazem tej natury. Nie chaos kwitnącego lasu, lecz prostota nagiego krajobrazu. Kamera próbuje poruszać się na tym poziomie, w tym rytmie — rytmie, który jest nie tylko istotą natury, ale także istotą kina…” (Thijs Klaps, 2023)