Theo Angelopoulos wspomina przełomowy moment z 1964 roku, który sprawił, że postanowił spędzić całe życie w Grecji, i zgłębia pojęcie granic w swojej twórczości — jako ograniczeń istnienia, życia i śmierci, języka i komunikacji. „Zawężanie granic ogranicza komunikację, pogłębia różnice, wyostrza przeciwieństwa, mnoży powody do wojny, powiększa liczbę uchodźców i pogłębia poczucie wewnętrznego wygnania... W rzeczywistości wojna domowa pozostawia rany, które niełatwo się goją, a potem odżywają jak duchy albo powracające koszmary podczas długich nocy, które od lat nękają greckie społeczeństwo”.