Choć przez długi czas uważano, że jego filmografia zakończyła się na filmie Life z 1993 roku, Peleshian powrócił z nowym filmem, zatytułowanym po prostu La Nature, w którym ponownie przygląda się kruchej koegzystencji ludzkich społeczności z otoczeniem. Większość składających się na film obrazów, zebranych z internetu, to nietrwałe, amatorskie nagrania ukazujące przyrodę i wstrząsy, które regularnie dotykają te społeczności. Erupcje wulkanów, trzęsienia ziemi i tsunami tworzą wizualną tkankę filmu, zestawioną z obrazami monumentalnych naturalnych krajobrazów. Ta wizualna elegia bezkompromisowo uznaje wyższość przyrody, której nieustępliwa siła potrafi przezwyciężyć wszelkie ludzkie ambicje. Reżyser zdaje się tym samym przypominać, że ludzkość nie wyjdzie zwycięsko z ekologicznego chaosu, który sama stworzyła.