Z wpisów w dzienniku głównej bohaterki filmu, K., dowiadujemy się o jej powrocie z porewolucyjnej Rosji do domu w Wielkiej Syrii, gdzie po upadku Imperium Osmańskiego poszczególne społeczności próbują znaleźć drogę do autonomii. Dzięki zestawieniu rosyjskiej przeszłości, ukazanej za pomocą ujęć z klasyki radzieckiego kina, takich jak Spain Esfir Shub czy Kinoglaz Dzigi Wiertowa, ze współczesną Syrią, przedstawioną na rozmaitych nagraniach z telefonów komórkowych, reżyser zestawia dwie nieprzystające do siebie rzeczywistości i tworzy multimedialny esej o neokolonializmie i niepodległości.