Reżyserka i jej ojciec biorą kamerę do ręki i filmują się nawzajem podczas wywiadów, w których rozmawiają o schizofrenii, swojej przeszłości i osobistym pojmowaniu szczęścia. Film jest osobistą wypowiedzią dwojga ludzi dotkniętych chorobą psychiczną lub naznaczonych nią — ojca zmuszonego z nią żyć oraz córki, która musiała dorastać u boku chorego i często nieobecnego ojca. Podczas kręcenia próbują się nawzajem zrozumieć, odsłaniając przy tym swoje wewnętrzne traumy. Jednym z pobocznych tematów jest to, jak wygląda leczenie choroby psychicznej w Rumunii, gdy ojciec wyraża frustrację z powodu tego, jak lokalny system opieki zdrowotnej postrzega jego i jego chorobę.