Verónica Valenttino wyłania się z mroku nocy w São Paulo jako transgresyjna i zmysłowa subwersja. W tym krótkim filmie twarzy pochodzącej z São Paulo piosenkarki i autorki tekstów, będącej zarazem aktorką trans, towarzyszą melodie melancholijnego fortepianu o głębokim brzmieniu (skomponowane przez Arrigo Barnabé) oraz migotliwe błyski świateł miasta u dołu kadru. W mocnym światłocieniu głównym punktem skupienia jest twarz, gest; widzimy Veronicę palącą papierosa podczas przerwy w niezwykle czarną noc. Przerwa w mieście, intymna chwila, leniwy rytm, który każe nam kontemplować ją jako spokojną bestię, niezmiennie nocną. W nieco ponad dwie minuty poznajemy profil, ślad miasta, decyzję i spojrzenie. W tym filmie Priscyla Bettim & Renato Coelho dzielą się wyjątkowym sposobem portretowania, na wzór prób ekranowych Andy’ego Warhola, by uchwycić inną odmianę glamouru i subwersji, zwieńczoną gestem Veróniki — władczym, diwy, pełnym życiowej siły.