W ścianie domu zieje dziura. Mała skaza, coś niedoskonałego, na czym rzadko świadomie skupiamy uwagę. Filmowiec Ondřej Vavrečka znajduje dziury w każdym zakątku. Interesują go niedoskonałości ludzkiego istnienia. Dziura może też oznaczać niepewną przyszłość albo pusty żołądek. Lukę, którą pozostawiają po sobie partnerzy po rozstaniu. Ondřej Vavrečka zajmuje się nie tylko widocznymi dziurami. Patrzy na niekompletność z filozoficznej perspektywy. Pozwala też zabrać głos fizykowi jądrowemu, teologowi i etnologowi. Ich przemyślenia i tezy podkreśla absurdalnymi scenami z codziennego życia: kobietą z krzesłem na głowie albo niewidzialnym narciarzem. Sceny te łączą się z wywiadami, dźwiękami i sekwencjami animacji poklatkowej, tworząc pełen przekory kolaż.