Dead Well (Pozo muerto, 1967) to wenezuelski film dokumentalny w reżyserii Carlosa Rebolledo, wyprodukowany przez awangardowy kolektyw El Techo de la Ballena. Poprzez serię świadectw mieszkańców naftowych miast Cabimas i Lagunillas film ukazuje ludzkie koszty wenezuelskiego przemysłu naftowego. Przedstawiając historię wydobycia ropy w kraju od erupcji szybu naftowego Barroso II w 1922 roku po koniec lat 60., obrazuje wyzysk, ubóstwo i dewastację środowiska, których doświadczają społeczności zamieszkujące wschodni brzeg jeziora Maracaibo. Nakręcony na czarno-białej taśmie 35 mm film dokumentalny jest uznawany za przełomowe dzieło Nowego Kina Latynoamerykańskiego.